"Kindertehuis de toekomst is één van de beste boeken voor oudere meisjes, die ik ken. Ik heb van deze jonge schrijfster grote verwachtingen."

In 'Wormcruyt met suycker' is Leni Saris ook zelf aan het woord:

Leni Saris: "Op 23 September 1917 werd ik te Rotterdam geboren, ging daar later school op het R.K. Instituut St. Lucia, waar ik ook verder de M.U.L.O. doorliep. Daarna behaalde ik enkele noodzakelijke kantoor- diploma's en werk sindsdien op een notariskantoor, waar ik onderhand negen jaar ben. Tijdens mijn schooljaren voelde ik me sterk aangetrokken tot tekenen, ik ben van plan geweest, daarin door te gaan. Het is er niet van gekomen, maar het behoort nog tot mijn liefhebberijen.

In 1935 ben ik ernstig met schrijven begonnen.
Mijn eerste boek voor oudere meisjes, Licia zet door, verscheen in 1938. Omstreeks 1939 en begin 1940 kwamen twee boeken, Villa Zonneschijn en Leontine, van de pers.

In Mei 1940 zou bij Van Holkema & Warendorf te Amsterdam Kinderhuis De Toekomst verschijnen, maar aangezien in de oorlogsdagen de betreffende drukkerij in Wageningen verwoest werd, gingen het zetsel, papier e.d. met al het andere verloren, zodat de uitgave, naar de firma Van Holkema mij berichtte, dus niet door zou kunnen gaan.

Enkele maanden later kreeg ik het, voor mij zeer verheugende bericht, dat het toch zou verschijnen; dit gebeurde eind 1940. Dat was het einde, want in de oorlogsjaren is er niets van mij verschenen.
Zo bleef, noodgedwongen, ook het vervolg op Kindertehuis De Toekomst jarenlang liggen, maar ik hoop, dat dit nu binnen afzienbare tijd zal verschijnen.

Op het ogenblik werk ik aan De Tocht naar het Licht, wederom een roman voor oudere meisjes; tot dit werk, jeugdlectuur, voel ik me het meest aangetrokken.

Voor de oorlog werden in enkele couranten, weekbladen etc. korte verhalen, schetsen e.d. geplaatst, maar de oorlog maakte ook hieraan een einde, want in deze jaren deed ik zoals vanzelf spreekt, geen enkele poging, in periodieken verhalen geplaatst te krijgen.

Als ik tijd over heb, maar dat gebeurt bijna nooit, schrijf ik soms een kort verhaal, waarvan er kort geleden een door het damesblad Libelle werd aangenomen. Plannen voor de toekomst heb ik nog genoeg, maar voorlopig alles op gebied van jeugd- en kinderlectuur, waartoe ik mij, zoals ik hierboven reeds schreef, het meest voel aangetrokken, omdat ik van kinderen houd en daarom heet liefst voor en over hen schrijf."
Tot zover Leni Saris zelf.

Leni Saris brak in de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog door bij het grote publiek en schreef vanaf dat moment elk jaar twee boeken. Bijna dertig jaar werkte ze na een secretaresseopleiding bij een notariskantoor. Schrijven deed ze in de avonduren. Pas in 1971 wijdde ze zich fulltime aan het schrijven van haar boeken, die ze als 'ontspanningsromans' typeerde.

Saris' boeken gingen over de liefde in een wereld met aardige mensen, maar zonder seks. Bij de romantiek mocht beschaafd gezwijmeld worden. Haar boeken hadden altijd een happy end: aan het eind krijgt het meisje de knappe man die ze zocht. Hoewel Saris nooit beweerde literatuur te schrijven, was ze niet gelukkig met de neerbuigende manier waarop de literaire kritiek met haar omging.

Hoewel Leni Saris over de liefde schreef, heeft ze zelf nooit een grote liefde gekend. Ze is naar eigen zeggen maar één keer verliefd geweest, en beweerde dat ze getrouwd was met haar werk. Saris bleef tot aan haar dood actief als schrijfster; haar laatste boek, Wij drieën, verscheen postuum in het voorjaar van 2000 bij haar vaste uitgever, uitgeverij Westfriesland in Hoorn.

Bij het Instituut voor Nederlandse Geschiedenis is een uitgebreide levensbeschrijving te lezen.

Lees hier